Projekt wystawy zakładał stworzenie interaktywnej przestrzeni dźwiękowej, w której wiele niezależnych źródeł dźwięku miało funkcjonować jednocześnie – bez wzajemnego zakłócania się i z zachowaniem komfortu akustycznego dla zwiedzających. W praktyce oznaczało to konieczność zmierzenia się z wieloma złożonymi wyzwaniami:
Izolacja akustyczna poszczególnych stref – otwarta, ekspozycyjna forma przestrzeni, w której znajdowały się aktywne źródła dźwięku (scena, eksponaty, studio nagrań, sala tańca itp.), niosła wysokie ryzyko wzajemnego przenikania się dźwięków.
Kontrola pogłosu i jakość brzmienia w każdym pomieszczeniu – dla każdej strefy konieczne było dostosowanie czasu pogłosu do jej funkcji (np. studio nagrań, sala prób, sala taneczna), zgodnie z wymaganiami Polskich Norm oraz literatury branżowej.
Trudne warunki geometryczne – niektóre przestrzenie (np. sala prób w kształcie połowy walca) stwarzały naturalne problemy akustyczne, takie jak ogniskowanie.
Stworzenie pomieszczenia o zmiennej akustyce – sala „Kryształowa Akustyka” miała prezentować skrajnie różne warunki pogłosowe (pogłosowe, bezechowe, optymalne), co wymagało zaprojektowania elastycznego i niewidocznego systemu regulacji akustyki.
Zgodność z wizją architektoniczną – każde rozwiązanie musiało być estetycznie neutralne lub wręcz wzbogacające przestrzeń, często niewidoczne dla użytkownika, a jednocześnie w pełni funkcjonalne akustycznie.
Ograniczenie emisji hałasu poza strefy – aby nie zakłócać innych części ekspozycji oraz pracy personelu muzealnego, każda przestrzeń dźwiękowo aktywna musiała być dobrze odizolowana od otoczenia, również w zakresie dźwięków uderzeniowych.
